happy birthday dear hometown

Sretan ti 127. (ili neki drugi) rođendan, moj dragi Osječe. Ovdje u Ateni i nebo plače zbog tebe i bogovi se bune, ali ti samo budi ponosan na sve one koji te kvare iz dana u dan. (2.12.2013.)

Happy birthday to my dear hometown.

I do love you, although I have left you so (un)expectedly. You will always be my lovely hometown regardless of all the bullshit you handle and idiots you have to live with. I am sorry for having been ashamed of you sometimes, but guess you left me no choice. I can’t stand your tolerance to intolerant people and I could not tolerate it anymore. Sorry for being so intolerant to you.

You suffered through lot, you were struck by war. You kept me alive, but I was still falling apart. The majority of destroyed buildings are fixed, but your soul is still in a bad shape. You have risen up stronger, proud and more beautiful, but guess you never fully recovered, and you implanted it in your citizens. There is some sadness in their eyes, some indifference and melancholy. You can’t blame them. People are sick, physical pain and diseases taking control over their lives. And people are loosing the fight. The others are suffering in their heads and hearts, caught with depression and suicidal thoughts. I knew what PTSP is before I could even spell it.

Employment decreasing, taxes rising, people getting married in order to get divorced, new babies born for no choice of life they’ll have. Raised to hate and reject, they might fit in. Those raised to love and share will discover life is unfair. Soon there will be no kids to educate, schools will remain empty. Experienced old teachers are getting sacked, no need for new, fresh ones. They will not be needed anymore, because who needs education anyway?

You are very pretty, beautiful and calm, but that’s just not enough for me. Now when I grew older, I’m in search of something with a brain, too. I’m looking for some deeper relationship with better mutual understanding. Need something to hold me not to fall, but at the same time to let me be myself. Sorry for wanting too much, I know you’ve got a lot on your mind already. I didn’t want to be a burden to you. But don’t hold me down. Never again. I hope you will understand I had to leave for a better life.

I came to a very chaotic and disordered place, though, but I breathe free. I am unchained of the borders in my head, I reached the desires of my heart, with a pinch of destiny, and I am set free.

I didn’t want to be sick anymore. I’m trying to avoid pills and drink less. I’m trying to clear my head of all the stress I carried around. Wake up every day with anticipation for good things to come, and for good things to remain. Walking hand in hand with hope that everything is going to be fine. There is no physical or emotional pain. My heart misses a lot, but now it’s beating faster every day. And this is a very realistic dream. But I am awake, live and kicking.

ne okreći se, sine

Rekao si mi, nemoj se vraćati više. Ako ne moraš, nemoj se nikada vratiti. Ostani u ateni, ili traži sreću drugdje, jer ovdje nema ništa više za tebe.

Ti, koji si se tolike godine borio sa mnom zbog mojih želja, koji nisi razumio ljudske odluke i težnje kao nešto u duši bitno, već si me gledao kao hir iz moje dosade sa životom koji sam imala.

Ti, koji nisi podržavao ljude koji napuštaju svoje mjesto i okreću leđa problemima, stvarajući novi početak, ne okrećući se više za onim što su ostavili.

Ti, za kojeg nikada ne bih pomislila da ćeš to reći.

Je li ti dosta, jesi li se nagledao svega i naslušao svačega, jesu li te okolnosti i situacija pretvorile u gnijevnog čangrizavca, jesu li ubili u tebi nadu u o(p)stanak i očekivanje boljih vremena?

Jer u meni jesu već odavno.

Sada sam čula ono što sam već znala, ali valjda nisam bila sprema čuti to od tebe.

Bilo bi lakše da nema te brutalne iskrenosti, i da mi i dalje držiš kontru, jer bio si mi potreban s druge strane vage.

ona gubi posao, on ga je već odavno izgubio, ona želi u mirovinu a ne smije, ona ne želi u mirovinu a mora, on je otpisan, ugovor je potpisan, ugovor raskinut, ugovor nepotpisan, plati si prijevoz sam, nađi si topli obrok, zamjena zamjene, preporuka, dvije, traži dalje, lijepa riječ, iskreno licemjerje, ‘štela’, boca vina sa ili bez koverte, usavršavanje, preseravanje, radno iskustvo dvije godine, iskustvo nije prednost, iskustva nema, atensko nebo nevrijeme sprema, počeli su grmljavinu bogovi slati, a ja razmišljam kako nemam više ništa svom rođenom gradu dati.

Γράμμα σε μια φίλη

Ελα Ιωάννα μου!

Τι κάνεις; Καλά είσαι; Είσαι στο Βόλο ακόμα;

Είμαι στην Αθήνα εδώ και πέντε μήνες, αυτό το ξέρεις, αλλά εδώ και δυο βδομάδες είμαι φοητήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών! Κάνω μαθήματα ελλινικών πρώτη φορά, και μου αρέσει πάρα πολύ! Μαθάινω την ελλινικήγλώσσα στην σχολή, αλλα διαβάζω και σπίτι μου.  Πρέπει να κάνω πολλή δουλεία αν θέλω να μάθω καλά, επειδή είναι μια πολύ δύσκολη γλώσσα για μένα, και είμαι στο επίπεδο Β1! Νομιζω ότι καταλαβάινω πολλά πράγματα, αλλά δεν ξέρω ακόμα γραμματική, και συχνά κάνω λάθος.Και άλλα παιδία μιλάνε πολύ καλά, αλλά κάνουν λάθη μερικες φορές. Εχουμε τρεις κατηγήτριες ελλινικών,κάθε κατηγήτρια είναι διαφορετική και πολύ έξυπνη, και έχουν πολλή υπομονή. Μου αρέσουν και οι τρεις! Οταν είμαι στην τάξη καταλαβαίνω πολλά, αλλά μερικές φορές όταν γυρίζω σπίτι μου, δεν έχω ιδέα!

Εχω μάθημα καθημερινά 12 εως 3, και συνίθως γυρίζω σπιτι μετα απο τις τέσσερις. Μετά παω για ψώνια και μαγειρεύω, αλλά όταν είμαι κουρασμένη ή δεν έχω χρόνο, φτιάχνω κάτι απλό. Πολύ συχνά κάνω βόλτα με τους φίλους μου ή μόνη μου, και μια φορά την βδομάδα πηγαίνω στο καφέ μπάρ. Είχα πάει και στον Αρειο Πάγο (λόφος) προχτές. Αυτό είναι το αγαπημένο μου μέρος στην Αθήνα! Ελπίζω να πηγαίνω εκεί πολύ συχνά την άνοιξη, επειδή τώρα κάνει λίγο κρύο, και δεν μπορείς να καθίσεις στο βράχο. Συνήθως παω στο γυμναστήριο μια ή διο φορές την βδομάδα, και οταν είμαι σπίτι το βράδυ, βλέπω τις ταινίες.

Μένω στα Εξάρχεια και μου αρέσει πολύ αυτή η περιοχή. τώρα το διαμέρισμα μου είναί καλύτερο, επειδή είναι επιπλωμένο τώρα! Μου λείπει μόνο ψυγείο, δεν έχω αγοράσει ακόμα. Αλλά έχω ενα δεύτερο κρεβάτι, και σε περιμένω στην Αθήνα!

Αυτά είναι τα νέα μου. Περιμένω και τα δικά σου.

Φιλάκια πολλά,

Ντινα

 

(Τον Ιανουάριο του 2014, με τις αλλαγές)

 

 

Kαλημέρα σας! (predstavljanje i ostale egoistične fore)

Kαλημέρα σας!

Με λένε Ντηνα και είμαι από την Κροατία. Τωρα μένω στην Αθήνα, στα Εξάρχεια. Αυτή τη στιγμή μένω μόνη μου, αλλά πρέπει να βρω έναν συγκάτοικο, να μοιράστουμε τα έξοδα.

Ηρθα στην Αθήνα πριν πεντε μήνες, μονο για διακοπές, και έμεινα.

Ηθελα να μένω εδώ, αλλά δεν μπορούσα, επειδή δεν έιχα λεφτά. Ευτυχώς, βρήκα μια δουλέια σε μερικές  μέρες σε ενα μαγαζί, σε ενα καφέ μπάρ. Δούλευα εκεί για τέσσερις μήνες. Ομως, όταν γύρισα απο την Κροατία, απολύθηκα. Δεν δουλεύω τώρα, ψάχνω άλλη δουλειά.

Τώρα κάνω μάθημα ελληνικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μαθαίνω ελληνικά, γιατί μου αρέσει η ελλινική γλώσσα, και θέλω να μιλήσω καλά και να καταλαβαίνω άριστα.

Σπούδασα φιλοσοφία και αγλικκή γλώσσα στην Φιλοσοφική σχολή στην χώρα μου. Ημουν δασκάλα για δυο χρόνια, και τώρα ειμαι και πάλι μια φοιτήτρια.

Στον ελεύτερο χρόνο μου διαβάζω, γράφω, ζωγραφίζω, φτιάχνω κολιέ και άλλα κοσμήματα, και βγάζω φωτογραφίες.

Πριν έκανα γιόγκα, αλλά τώρα κάνω πιλάτεσ στο γυμναστήριο. Μου αρέσει πολύ να κάνω βόλτες και να πηγαίνω έξω για μια μπίρα η έναν καφέ με τους φίλους μου.

 

Dina

(Τον Ιανουάριο του 2014, με τις αλλαγές)

prvi školski početnički sastav

Το άγαλμα / Kip

Το άγαλμα

Χθες μεσάνυχτα και κάτι κατηφόρισα
στην μικρή την πλατεΐτσα που σε γνώρισα
Κάποιο άγαλμα που μ’ είδε με θυμήθηκε
και τον πόνο μου να ακούσει δεν αρνήθηκε

Και του μίλησα για σένα και για μένανε
και τα μάτια του βουρκώναν και όλο κλαίγανε
Του ’πα για το φέρσιμό σου και για τα άλλα σου
τα ασυγχώρητα τα λάθη τα μεγάλα σου

Κι ύστερα με πιάσαν θεέ μου κάτι κλάματα
που με βρήκανε κουρέλι τα χαράματα
Με το άγαλμα ως το δρόμο προχωρήσαμε
μου εσκούπισε τα μάτια και χωρίσαμε

Στίχοι:  Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική:  Μίμης Πλέσσας

Γιάννης Πουλόπουλος


Kip
jučer iza ponoći spustio sam se

do malenog trga gdje sam te upoznao.

jedan me je kip ugledao te me se sjetio.

poslušati moju bol nije odbio.

 

Te sam mu pričao o tebi i nama,

njegove su se oči napunile suzama i plakale.

rekao sam mu za tvoje ponašanje te ostalo,

tvoju veliku pogrešku nije oprostio.

 

poslije me uhvatio, bože dragi, neki plač.

postao sam otrcana krpa u zoru.

odšetao sam niz ulicu sa kipom,

obrisao mi je suze s očiju te me napustio.

posao i (m)učenje, akka nabacane bljezgarije bez glave i repa

Volim kada me uhvati želja za pisanjem kada bih trebala ili spavati ili raditi zadaće za sutra i prekosutra. Zapravo, inspiracija me uvijek uhvati samo po noći.

vratila se kući iz taverne. radila od jučer popodne pa do jutra, pa ostala spavati par sati kod indijca s kojim radim te se vratila na posao. Teško je ali odradim 20tak sati i onda sam mirna, dobijem koji euro (skupim za stanarinu i režije), i osjećam se bolje. Ne samo to nego se najedem ko budala. Čak sam pojela komad piletine danas za energiju, čak i hranu dobijem za kući. Malo je daleko od centra pa je i prijevoz problem. Treba mi jedno sat vremena, ali toliko mi treba i do filozofskog svaki dan, sat vamo sat tamo. Čak su me pustili ranije jer sam prošli tjedan zakasnila na posljednji bus i metro, a tkasist mi je htio uzeti petnaestak eura do kuće, i kad si pomislim da moram raditi pet šest sati za to, nisam si mogla priuštiti taj luksuz. Na svu sreću pa me šef odvezao kući u 1 ujutro. Dobri su ljudi i okruženje, nema onog stresa kao na prošlom poslu. Nitko mi ne prigovara i ne sere po meni, nitko me ne maltretira. I zahvalna sam na prilici, pogotovo što su me čekali gotovo dva mjeseca da sredim sve papire te me prijavili legalno, i porez i zdrastveno.

Al je jako teško. Znate mene kako se inače umorim brzo i nije mi bas taj fizički posao mio. Pokušavam izdržati i ne misliti na bolove i ne biti umorna. Trudim se biti dobra radnik i istovremeno biti i temeljita i brza, što je vrlo teško iako se radi o pranju posuđa. Ne smijem im reći da imam operiranu kralježnicu jer će misliti da nisam podobna za posao ili da se izvlačim. Uz to sve prošli tjedan mi je desna ruka otekla i jako sam se uplašila, taman sam kod doktora mislila otići no povuklo se do srijede. Sada mi se samo pojavljuju neke fleke po dlanovima, no to sam sigurna da je od gumenih rukavica koje nosim satima. No bolje i to nego da mi se ruke i nokti namakaju u vodi i kemikalijama.

Zapravo sam velika sretnica. Ostvarila sam većinu snova. Došla sam u ovaj grad, i ostala.

Vrlo je logično: Preko tjedna idem na predavanja, učim jezik, odmaram se fizički i umaram se psihički; vikendom radim, perem tanjure i ostali pribor, odmaram se psihički a umaram fizički.

ja sam sebi rekla, ostat ću dok me nešto drži tu, a kad ću se vratiti kući tj. otići odavdje, ne znam.

toliko promjena, toliko događaja. kako se svaki dan vozim busom na fakultet uzbrdo i nizbrdo, tako idu i moji dani i promjene raspoloženja. Vidjela sam neke stare prijatelje, upoznala nove. ponekad sam sama, ponekad ne. počela sam novi posao. učim ko budala a pola toga ne naučim. i dalje sam nesposobna reći tečnu rečenicu. neki se smiju mom izgovoru a nekima je simpatično. obilazim policiju, poreznu, općinu i druge javne ustanove, već sam postala ah vratili ste se stranka. otvorila sam konačno račun u grčkoj banci, i to sa naravno puno muke. Imam cimere, iznajmljujem dodatnu sobu strancima, ali se ubrzo selim. Ne znam gdje, ne znam kada, ali imati ću stan s balkonom ili terasom, jer dosta sam se ovdje zadržala. Toliko imam za napraviti, i koliko god promjene izazuju stes u meni, opet žudim za njima. Za neočekivanim danima i za obilaženjem rutine. Samo znam, grijeh je biti u gradu sa najljepšim nebom, i ne vidjeti oblake, zvijezde, sunce i mjesec. Ne mogu više gledati na suprotnu zgradu, imam osjećam da sam vidjela sve detalje ljudima u sobama nasuprot mojoj. A na balkon ne stane ni stolica a kamoli dvije osobe zajedno.

Zato, koliko god mi je teško, odlučila sam. Makar značilo riješiti se dodatne sobe, platiti iste novce samo za pogled s balkona, može. I kada mi dođete u posjetu, ja ću spavati na svojoj budućoj terasi ako treba, ionako sada spavam na podu jer sam dala svoj krevet, a kauč nije toliko udoban. Na sve se čovjek prilagodi i navikne, pogotovo na bolje. I tolike mjesece bez hladnjaka sam izdržala, ali sada sam najsretnija kada sam kupila pola kile fete i litru mlijeka, jer i to sam napokon priuštila imati. to je jedna u nizu od mojih uspjeha i postignuća. I kako sada pomisliti sve to ostaviti iza sebe, kad sam tek počela graditi neki život ovdje. Koliko sam prepreka našla, koje nisam uspjela zaobići, već sam ih proživjela i suočila se s njima. I to me valjda čini čovjekom. Poput tebe. Poput njega. Poput njih. Jer svi nosimo taj teret što nazivaju život.